De mens onderscheidt zich van alle andere schepsels hierin dat hij in staat is uit het stoffelijke iets hogers te maken. Hieruit blijkt eens te meer dat we naar het beeld van een scheppend God zijn gemaakt. Als mens beschikken we over 'inspiratie', maar niet over de inspiratiebron. Dat wil zeggen: we kunnen het onstoffelijke onderscheiden, vertolken en interpreteren, maar we kunnen het onstoffelijke nooit zelf maken. (Eigenlijk iets om heel diep over na te denken en dan te zeggen: Eh, ja!)

Muziek raakt de ziel, zegt men vaak. En dat is waar! Maar muziek kan de ziel ten goede en ten kwade beroeren. Het woord 'muziek' bevat trouwens direct al een verwijzing naar de 'muzen', dus de goden en de geesten in de oudheid die de kunstenaars inspireerden. In de biografiën van diverse componisten leest men dat ook zij zich vaak door zaken lieten inspireren als extreme angst, wanhoop of depressiviteit. Een componist, een liedjesschrijver legt zijn eigen ziel immers in zijn 'schepping', in de muziek die hij schrijft.

Een bijkomend aspect van muziek is het volume. Harde muziek wekt een reactie op in het lichaam van de luisteraar. Er komt daarbij namelijk een bepaald hormoon vrij, adrenaline, dat de mens onrustig en over-actief maakt. Vandaar dat in de voorbije eeuwen bij oorlogen en veldslagen het harde, snelle tromgeroffel (de voorloper van de housebeat) niet weg te denken was. Het was om de manschappen te bemoedigen, maar vooral ook om hen op te peppen (in een roes te brengen), hen in oorlogsstemming te brengen en hen in staat te stellen om te kunnen doden.

Opvallend is ook nog dat naarmate hoogstaande culturen in verval begonnen te raken, dat dan de muziek in volume toenam en steeds pompeuzer werd. Een voorbeeld hiervan zien we in het oude Rome en ook in onze tijd lijkt het morele verval hand in hand te gaan met een toename van het aantal decibellen in onze hedendaagse muziek. Hoogste tijd om eens dieper op het verschijnsel in te gaan.