3.1 De geboorte van popmuziek in een roerige tijd

Popmuziek heeft zijn oorsprong in de zestiger jaren. De tijd van de seksuele revolutie, opkomst van drugsgebruik, generatieconflicten, verzet tegen alle vormen van gezag... Is het toeval dat dit alles hand in hand ging en tegelijkertijd in de hele wereld opdook? Nee, geenszins. De technologische vooruitgangen gaven onbegrensde mogelijkheden aan de muziekwereld. De hele wereld kon immers bereikt worden door massale verspreiding via radio, lp's en andere mediatechnieken. Maar meer nog was de tijd er rijp voor.

De genoemde maatschappelijke problemen vonden weerklank in de popmuziek en werden bovendien daardoor gestimuleerd en versterkt. Popmuziek was onlosmakelijk verbonden met vrije seks, drugs, burgerlijke ongehoorzaamheid. Zij waren een twee-eenheid. Popmuzikanten leefden een dergelijk leven en zongen daarover en de melodieën ontsproten uit zulke breinen. Niet alleen de teksten, maar ook de muziekstijl van pop en rock 'n roll speelden in op deze uitwassen, en kwamen er tevens uit voort.

Vandaar ook dat deze muziekstijl niet geschikt is voor het verkondigen van het evangelie. De muziek is niet harmonieus, vriendelijk, opbouwend of mooi. Het wekt -ook zonder slechte teksten- lusten en rebellie op. De muziek is hard, ruig, onrustig, trots en hoogmoedig, vol dissonanten (dwz de muziek wordt heel bewust niet-harmonieus gemaakt) en gebruikt dezelfde opzwepende ritmen die oerstammen in Afrika gebruiken bij hun demonische rituelen.

3.2 de Beatles en de Rolling Stones

In deze tijd werd de pop- en rockmuziek beheerst door twee Engelse bands, die beiden hun sympathie voor de duivel niet onder stoelen of banken staken: de Beatles en de Rolling Stones. Laatst genoemden bieden een groot aanbod aan teksten over seks en drugs en over duivelsverering. Hun bekende lied 'Sympathy for the Devil' laat weinig aan duidelijkheid te wensen over en ze schuwen ook niet om hun banden met de duisternis op andere wijzen te tonen, bijv. door hun platenhoezen. En natuurlijk was geen jonge vrouw veilig die te dicht bij hen in de buurt kwam. Ze zongen niet alleen over duistere en vunzige dingen, ze brachten ze ook in de praktijk en schaamden zich er geenszins voor.

De Beatles daarentegen worden zelfs nu nog gezien als de nettere popartiesten. En inderdaad, ze zagen er wat verzorgder uit en hun muziek klonk veel onschuldiger. Zelfs hun teksten waren beduidend minder platvloers. Op het eerste gezicht ten minste. Toch waren de Beatles de eerste groep die openlijk het duivelsteken maakten (met een hand wordt de vorm van een bokkekop gemaakt, het zgn. Il Cornuto teken) -op het album 'Yellow Submarine'- en de teksten blijken bij nadere beschouwing over dezelfde dingen te gaan als bij de Stones. Niet voor niets wordt hun muziek wel 'vergif in geschenkverpakking' genoemd. ⁽⁹⁾

Derek Taylor, toenmalig perschef van de Beatles, zei over hen: "Ze zijn ruw, ze zijn profaan (spotten met heilige zaken), ze zijn vulgair en ze hebben de leiding over de hele wereld. Het is alsof zij een nieuwe godsdienst hebben uitgevonden. Zij zijn zo anti-Christus

dat het zelfs voor mij schokkend is..."⁽¹⁰⁾ Bovendien waren de uitspraken van de Beatles zelf ook weinig subtiel. Het brein van de groep, John Lennon die kort na het uiteenvallen van de groep door een fan werd neergeschoten, had in zijn korte leven veel van zijn levensvisie duidelijk gemaakt. Niet alleen geloofde hij in reïncarnatie (de Beatles werden sterk beïnvloed door het Hindoeïsme en noemden in één van hun liederen Krishna hun heer). In 1966 noemde Lennon de Beatles "beroemder dan Jezus"⁽¹¹⁾ en later drukte hij zich nog duidelijker uit. Jezus was volgens hem "een knoflook-etende, kleine, stinkende, gele, tische, katholieke, Spaanse bastaard."⁽¹²⁾ Dat klinkt wat anders dan hun ogenschijnlijke rustige, zoetsappige liedjes die hen tot 'ideale schoonzonen' maakten.

3.3 Marionetten van de duivel?

Juist deze twee bands hebben een voorbeeld gezet voor alles wat nog te komen stond en hun muziek wordt tot op de dag van vandaag grijs gedraaid. Bovendien klinkt hun boodschap in deze tijd uit vele honderden schorre kelen van rock- en popartiesten die in hun voetstappen wandelen en die door hen genspireerd zijn. De aangehaalde voorbeelden zijn bovendien niet met een vergrootglas gezocht. Hun songteksten, hun uitspraken in interviews... Alles getuigt van een leven van seks, drugs en demonie. Maar zij zijn wel de uitvinders en grootste ambassadeurs geweest van de pop- en rockmuziek. Uit hun brein is deze muziekstijl ontsproten en wie het hen ingefluisterd heeft mag duidelijk wezen. Zou niet de duivel zelf de touwtjes van deze marionetten in handen hebben?

Andere huidige vormen van muziek zijn slechts varianten en vertakkingen van rock en pop. In de jaren '80 kwam de rapmuziek op. Hierbij werd niet gezongen, maar snel en ritmisch werden de teksten opgedreund.
De Beastie Boys presteerden het om in zes regels drugsgebruik, perverse seks, moord, satansaanbidding en seks met minderjarigen te verheerlijken⁽¹³⁾. Voorwaar een prestatie. In andere liedjes zetten ze de jeugd aan om hun ouders bij het grove vuil te zetten. Inmiddels is er natuurlijk ook 'christelijke rap', aangezien deze muziekstijl zo'n klapper is.

God heeft de mens muziek gegeven. Hij heeft het verzonnen, het was Zijn idee. Maar de mens is zijn doel ver voorbij geschoten en het is duidelijk dat de populaire muziek van deze tijd niet door Gods Geest is bewerkt. Het laat zich eenvoudig raden wie er wel achter zit. Reeds vanaf het begin aapt de duivel God na. Zijn (bij-)naam Diabolus betekent 'hij die alles omdraait' en zo heeft hij ook aan de muziek een flinke draai gegeven en dansen velen naar zijn pijpen. En hij draait nog meer om: veel popgroepen maken gebruik van 'backward-messages', dwz dat er op hun platen teksten staan die achterstevoren zijn opgenomen en daardoor niet hoorbaar waarneembaar zijn. Dit zijn in de regel teksten als 'Satan is koning' of aanmoedigingen tot drugsgebruik.

Charles Manson vermoordde in 1969 diverse mensen, waaronder de bekende actrice Sharon Tate. Hij was een groot Beatle-fan en verklaarde tot de moorden te zijn aangezet door 'geheime stemmen' die hij op een Beatle-plaat⁽¹⁴⁾ hoorde.⁽¹⁵⁾ Was Manson in de war of geestelijk gestoord? Mogelijk, maar feit is dat er op het betreffende album inderdaad verborgen boodschappen stonden!