6.1 Muziek als drug

Sommigen hebben misschien gedacht dat het verval in de muziekwereld zijn einde had bereikt met de intrede van de rock 'n roll. Inderdaad heeft dit tijdperk zo'n 20 jaar lang geduurd. Aan het eind van de '80-er jaren is er weer het nodige veranderd. Natuurlijk waren er naast de pop- en rockmuziek ook andere muziekstijlen populair. Reggae bijvoorbeeld, afkomstig van Jamaica en met zijn oorsprong in Donker Afrika. Een muziekstijl die vooral drugsgebruik en vaak ook een vermenging van christendom en Afrikaanse religies met zich meebrengt. Bob Marley was de bekendste Reggae muzikant. Hij stierf op relatief jonge leeftijd aan longkanker.

Daarnaast schoten over de hele wereld de discotheken uit de grond. Daar werd vooral de discomuziek gedraaid. Muziek om op te dansen. Peter Töpfer, evangelist maar vroeger leider in de Hamburgse onderwereld en eigenaar van discotheken en bordelen, zegt het volgende: 'De muziek functioneert als een soort drug. Het baant ook de weg voor drugsgebruik.'⁽³¹⁾ Töpfer gebruikte zijn discotheken om meisjes de prostitutie in te krijgen. Ook professor Taschner beaamt dit: 'Muziek is als een drug en als het dat niet is, dan is het geen muziek, maar wat handenarbeid op een instrument.'⁽³²⁾

Het duivelse karakter van de pop- en rockmuziek werd in de 70-er jaren steeds duidelijker. Steeds meer werd bekend dat bekende popgroepen bij hun muziekopnamen hun werk lieten 'inzegenen' door satanisten. Zwarte missen, duivelsbezweringen... noem maar op. Niet zelden verklaren insiders zelfs dat het voor rockgroepen onmogelijk is om de absolute top te halen zonder een verbond met de duivel te sluiten, hun ziel voor roem en eer en geld te verkopen. Het tegendeel is nooit bewezen en er zijn voorbeelden die deze stelling lijken te bevestigen.

6.2 Popmuziek toont zijn ware gezicht

Maar de tijd is niet stil blijven staan. Twee nieuwe wegen zijn betreden. Ten eerste deed aan het eind van de jaren zeventig de videoclip zijn intrede. In plaats van dat je de artiesten bij hun instrumenten zag op tv, werden er filmpjes opgenomen die de muziek illustreerden. Dat was veel boeiender en moderner! Bovendien waren ze aanvankelijk in het algemeen nog vrij onschuldig. De eerste echte videoclip was van de rockgroep Queen, waarvan de zanger en het brein van de band, Freddy Mercury, aan Aids is overleden; een gevolg van zijn bi-seksuele levensstijl. Maar de videoclip is inmiddels net zo belangrijk geworden als de muziek zelf! En onschuldig zijn ze allang niet meer. De seksualiteit (beter: de onreinheid) druipt er vanaf en ook het geweld, de rebellie, het occultisme... Een uurtje tv kijken naar de muziekzender MTV komt een fatsoenlijk mens (zelfs met het geluid uit) niet te boven. Hierdoor is echter de tot dan toe onderliggende boodschap van rockmuziek er duimendik bovenop komen liggen. Vroeger zong men over

een vunzig, losbandig leven (en waren de Engelse teksten misschien niet altijd even duidelijk voor de Nederlandse tieners) maar nu wordt het er zonder enige terughoudendheid bij afgebeeld. Muziek is hierdoor meer dan ooit een boodschapper van onreinheid geworden. De oude Griekse wijsgeer Plato oordeelde in de oudheid al heel duidelijk over muziek. Hij noemde het 'toverliederen en toverspreuken voor de ziel'.⁽³³⁾ En alle deskundigen bevestigen dat de verschillende toonsoorten en ritmes een invloed op mensen hebben, dus ook al zonder tekst.

6.3 De duivel in huis

Naast de intrede van de videoclip, die de boodschap van de pop- en rockmuziek uitbeeldt is er ook een nieuwe muziekstijl ontstaan die al het voorgaande overtreft. De house-muziek. Meer dan ooit een muzieksoort die een levensstijl met zich meebrengt. Housefans zijn van verre te herkennen. Kaal hoofd, duur trainingspak en hele kleine oogjes op maandagmorgen. Op latere leeftijd zullen we hen mogelijk aan hun gehoorapparaat herkennen want de housemuziek is boven alles een aanslag op de trommelvliezen. Het ritme van de housemuziek doet denken aan het tromgeroffel waarmee Afrikaanse stammen, zoals de Zoeloes, zichzelf dansend tot in extase opwerken, vaak voorafgaand aan bloedige stammenoorlogen. Ook in ons land zijn al gevallen bekend van geweld dat gepleegd werd door bezoekers van houseparties, die zich echter daarvan na afloop niets meer wisten te herinneren...

250 'beats per minute' met de volumeknoppen voluit. Een zaal vol stuiterende kale hoofden. Lichtshows en XTC-pillen om het gestuiter de hele nacht vol te kunnen houden. Het denken wordt uitgeschakeld en is bovendien onmogelijk in zo'n kabaal en met zo'n hoog, opzwepend ritme. En dus gooien ze de remmen los en laten ze zich meeslepen in het geheel. Remmen los... Precies de boodschap van de muziek van deze tijd. Housemuziek kenmerkt zich vooral door perverse seksualiteit en duivelsaanbidding in haar boodschap. Het hoeft ons dan ook niet te verbazen dat deze muziekfeesten tot enorm veel klachten hebben geleid. Aan de andere kant: er wordt beweerd dat ruim 80% van de reformatorische jongeren graag naar housemuziek luistert...⁽³⁴⁾

In diverse steden (zelfs landen) zijn deze houseparty's verboden. Vanwege drugsgebruik, geluidsoverlast, geweld na afloop of vanwege het overlijden van enkele tieners die bezweken zijn onder de combinatie van drugs, drank, onmenselijke dansinspanning en het enorme kabaal. Uitzonderingen, zeggen de housers en ze gaan vrolijk door. Het einde, zeggen de tegenstanders en inderdaad kunnen we ons niet veel ergers voorstellen. Muziek, misbruikt op deze wijze, eist zijn tol. Muziek is, als het niet gebruikt wordt waarvoor het bedoeld is, een middel dat de mensen -en vooral de jongeren- op wegen leidt die ver van God afdwalen.